Son Sefer
Gece otobüsünün boş koltuklarında, geride bırakılan şehir yavaşça küçülüyordu.
Otobüs terminalden çıktığında şehir henüz uyanmamıştı. Camda kendi yansımamı ve arkamızda kalan tabelaların solgun ışığını görüyordum. Biletimde yazan koltuk numarası, sanki başka birinin yolculuğuna aitti.
Şoför her durakta kapıyı açtı. Kimse binmedi. Yine de her seferinde, birinin son anda yetişeceğine dair tuhaf bir beklentiyle başımı kaldırdım.
Gün ağarırken şehir görünmez oldu. Koltuğa yaslandım; ilk kez nereye gittiğimi değil, hangi düşünceden uzaklaştığımı hatırladım.